درمان
عفونتهای قارچی
شدت
بیماری و دامنه عفونت در نوع درمان موثر است عفونتهای کم التهاب عموماً وسیع و
گسترده می باشند در حالیکه عفونتهای شدید و التهابی اغلب نقاط محدودی را گرفتار می
سازند.
عفونتهای
التهابی با محدوده مختصر عموماً نسبت به درمان پاسخ می دهند.
عواملی
که در انتخاب داروی ضد قارچی مناسب موثرند سن، جنس، شغل، عادت و بهداشت عمومی بیمار
و نقاط آناتومیک تحت درمان می باشد که باید به آنها توجه شود.
ضایعات
آلرژیک و بثورات با یک دوره کوتاه درمان کورتیکوستروئیدی همراه با داروهای
ضدقارچی تحت کنترل قرار می گیرد.
عفونتهای
درماتوفیتی پوست را در صورتیکه جزئی و مختصر باشند می توان بطور موضعی درمان نمود،
لیکن در مورد ضایعات درماتوفیتی مزمن، ضایعات گسترده و عفونتهای مو و ناخن باید از
درمان سیستمیک استفاده شود.
باوجود
افزایش روزافزون داروهای ضدقارچی ولی همچنان در مقایسه با داروهای آنتی باکتریال
تعداد آنها بسیار کمتر است. داروهای ضد قارچی موجود به چهار گروه اصلی تقسیم بندی
می شوند:
پلی
اِن ها
آزولها
آلیل
آمینها
اکینوکاندینها
علاوه
بر چهار گروه اصلی، تعدادی از داروها نظیر فلوسیتوزین و گریزئوفولوین در هیچ یک از
گروههای فوق الذکر قرار نمی گیرند و در یک گروه متفرقه دسته بندی می
شوند.
این
داروها را می توان براساس مکانیسم اثر دارو به چند دسته تقسیم نمود:
داروهای
موثر بر غشاء سلولهای قارچی مثل پلی اِن ها و ایمیدازولها
داروهای
موثر بر سنتز DNA یا RNA مثل فلوسیتوزین
داروهای
موثر بر دوک تقسیم مثل گریزئوفولوین
یک
داروی ضدقارچی از گروه پلی اِن ها با ساختمان ماکروسیکلیک می باشد. این دارو از
استرپتومیسس نودوزوس بدست می آید. آمفوتریسین B همچنان داروی انتخابی در بسیاری از
عفونتهای سیستمیک قارچی است.
فال
پاورپوینت 54 اسلاید
